Opona w samochodzie jest elementem dosyć mało zauważalnym przez użytkowników dróg. Mało kto zdaje sobie sprawę jaką musiała ona przejść ewolucje zanim osiągnęła taki wygląd oraz właściwości jakie ma w chwili obecnej.

Człowiek wynalazł koło ponad pięć tysięcy lat temu. W tym czasie, czyli aż do wynalezienia samochodu, dokonano w jego konstrukcji niewielu zmian. Dość dużym postępem było zamontowanie na drewnianych elementach okuć stalowych w postaci taśm. Te właśnie rozwiązanie adoptowali pierwsi konstruktorzy samochodów. Oprócz tego stosowano prawie równocześnie, zamiast stalowej taśmy, masywy z lanej gumy. Było to rozwiązanie niezawodne, lecz nastręczało wiele innych kłopotów. Zawieszenie w ówczesnych samochodach stanowiło jednolitą całość z podwoziem, brak było jakiegokolwiek resorowania, poza tym stan ówczesnych dróg był fatalny. Pierwszy patent związany z ogumieniem pneumatycznym uzyskał Anglik, Robert William Thomson, wydarzenie to miało miejsce już w 1845 roku. Patent nie dotyczył oczywiście opony samochodowej, lecz opony do powozów konnych. Patent ten nie rozpowszechnił się zbytnio, głównym tego powodem była trudność w obróbce gumy. Proces wulkanizacji był znany dopiero od krótkiego czasu. W 1839 roku Amerykanin Charles Nelson Goodyear opatentował proces przekształcania stężałego soku drzewa hewei w sucho elastyczną gumę. Dopiero po około pięćdziesięciu latach pewien szkocki weterynarz, wykorzystał pomysł zastosowania opony w pojeździe kołowym. Tym razem zastosował ją w rowerze, człowiekiem tym był John Boyd Dunlop. Przemysł przetwórczy rozwijał się , na rynku pojawiły się samochody, sytuacja taka spowodowała, że opony pneumatyczne stały się popularne. W 1889 roku Francuzi bracia Andre i Eduard Michelin rozpoczęli produkcje pneumatycznej opony rowerowej. Następnie wraz z rozwojem motoryzacji zaczęli produkować wysokociśnieniowe ogumienie dętkowe. Było ono pozbawione drutówki, a mocowanie opony do obręczy odbywało się poprzez szereg śrub. W 1895 roku opona pneumatyczna zawitała do sportu samochodowego, bracia Michelin wzięli udział w wyścigu samochodowym. Wyścig odbywał się na trasie Paryż-Bordeaux-Paryż i liczył sobie około 1200 kilometrów. Bracia, rajdu nie wygrali, a awarie zdarzały się średnio co 150 kilometrów, lecz opona zyskała rozgłos. Rok ten zaznaczył się też innym patentem, Amerykanin Edward Joel Pennington opatentował niskociśnieniową oponę balonową. Opona ta charakteryzowała się większą szerokością przekroju, ten patent pociągnął za sobą wiele innych problemów. Produkcja opon niskociśnieniowych wymagało bardziej zaawansowanej technologii wytwarzania. Kompleksowe opanowanie tej technologii zajęło inżynierom kolejne trzydzieści lat. Początek motoryzacji upłynął więc pod znakiem opony o wysokim ciśnieniu.

 
Fabryka w dębicy

Opona taka oparta była na osnowie z grubego płótna nie posiadała ona praktycznie bieżnika, była wrażliwa na temperaturę oraz uszkodzenia, nie nadawała się też do jazdy z dużą prędkością. Mimo tych wad wytwarzaniem tych opon zajmowało się coraz większe grono producentów : Dunlop, Michelin, Continental, Fulda, Metzeler, Semperit, Pirelli, Goodyear, Firestone.

Około roku 1901 roku konstrukcje stopki opony uzupełniono o drutówkę. W tym również czasie inżynierowie zwrócili uwagę na pewien ważny związek ; mianowicie ukształtowanie powierzchni roboczej ma znaczący wpływ na przyczepność opony do nawierzchni.

Średnia ocen użytkowników