|
Strona 1 z 3 Ściany w systemach suchej zabudowy wnętrz mogą być wykonane na pojedynczym stelażu nośnym i obłożone obustronnie jedną warstwą płyty gipsowo-kartonowej o grubości 12,5 mm. Jest to najprostsze rozwiązanie; jednak ze względu na tzw. mostki akustyczne nie daje ono zadowalających efektów tłumienia dźwięków.
Wymagania dotyczące izolacyjności akustycznej przegród w budynku są w Polsce obligatoryjne. Norma PN-B-02151-3:1999, która obowiązuje od stycznia 2001 roku, podaje dopuszczalne wartości wskaźników izolacyjności akustycznej ścian i stropów w zależności od przeznaczenia budynku oraz funkcji sąsiadujących ze sobą pomieszczeń. 
Izolacyjność akustyczna ścian działowych określana jest wzorem: R'A1 = RA1- K, w którym: - R'A1 to wskaźnik oceny przybliżonej izolacyjności akustycznej właściwej przegrody (izolacyjność akustyczna uzyskana w budynku),
- RA1 to wskaźnik oceny izolacyjności akustycznej właściwej przegrody (wynik w laboratorium),
- K - poprawka określająca wpływ bocznego przenoszenia dźwięku.
Powyższa norma określa wymagany wskaźnik izolacyjności akustycznej R'A1. Dla ścianek wewnętrznych w mieszkaniach powinien on wynosić co najmniej 50 dB, natomiast w biurach - 35-45 dB. Lekkie ściany szkieletowe, w zależności od stosowanej konstrukcji, mogą uzyskiwać różną izolacyjność akustyczną. Wartości jednoliczbowych wskaźników RA1, osiągane w warunkach laboratoryjnych przez ściany o różnej budowie, mieszczą się w granicach od 27 dB (pojedyncza płyta gipsowo-kartonowa) do ponad 70 dB (w przypadku specjalnych systemów suchej zabudowy wnętrz wykorzystywanych np. w multipleksach).
O izolacyjności akustycznej lekkich ścian szkieletowych montowanych z płyt gipsowo-kartonowych decydują: - konstrukcja szkieletu nośnego ściany;
- grubość lub ilość warstw pokrywy;
- gęstość i grubość dźwiękochłonnego materiału wypełniającego.
|
|
|
| Komentarze użytkowników |
|
Średnia ocen użytkowników
|
|
Dodaj komentarz!
|