Rośliny wielosezonowe wymagają właściwego przygotowania ziemi przed sadzeniem. Drzewa owocowe lepiej rosną na glebach o niskim poziomie wody gruntowej. Jabłonie najlepiej rosną gdy poziom wody występuje na głębokości 150 cm, grusze, wiśnie, czereśnie i orzechy - od 180 do 200 cm i głębiej. Najlepiej rosną przy wysokim poziomie wody gruntowej śliwy - od 100 do 120 cm. Dla krzewów owocowych może być on jeszcze wyższy, nawet w granicach 60 do 80 cm.

Przy zbyt wysokim poziomie wody, działkę trzeba odwodnić. Gleba, na której uprawia się rośliny sadownicze powinna być dość żyzna, przepuszczalna, przewiewna i wilgotna.
Silny system korzeniowy o dużej liczbie drobnych korzeni zapewnia roślinom szybkie przyjmowanie się po posadzeniu oraz duży wzrost w latach następnych. Zarówno bardzo lekkie gleby piaszczyste, jak ciężkie, zwięzłe gliny nie nadają się bezpośrednio pod nasadzenia. Można zwiększyć ich żyzność przez nawożenie dużymi ilościami próchnicy (obornik, nawozy zielone). Można również mieszać ziemię bardziej zwięzłą z piaszczystą. Można dodatkowo zwiększyć urodzajność gruntu przez dodanie torfu. Bardzo ciężkie, zbite gleby należy rozluźnić dodając próchnicę i piasek. Pod drzewa i krzewy nie nadają się gleby z płytką warstwą uprawną, na podłożu piaszczystym, żwirowym lub z warstwą glejową (zbity piasek lub żwir koloru brunatnego), której nie może przerosnąć system korzeniowy. Aby sprawdzić strukturę gleby oraz jej przydatności pod uprawę sadowniczą, należy wykonać odkrywkę. Wiosną (kwiecień-maj) wykopać trzeba dół głębokości 120 do 150 cm. Sprawdzenia wymaga również kwasowość (pH) gleby. Używa się do tego kwasomierza Helliga. Do zagłębienia płytki kwasomierza należy wsypać szczyptę gleby, lekko ją ugnieść i dodać kilka kropli indykatora. Po trzech minutach pochyla się płytkę tak, aby indykator przedostał się do rowka w kształcie litery T i dokładnie porównuje barwę roztworu w rowku z barwami skali umieszczonej na płytce. Barwom skali, od zielonej do czerwonej, odpowiadają wartości pH od 8 do 4.
Na glebach o odczynie zasadowym (pH powyżej 7,2) lub obojętnym (pH 6,6-7,2) nie należy sadzić grusz, malin i truskawek. Gleby te najlepiej nadają się pod orzechy włoskie,  śliwy i jabłonie. Większość roślin sadowniczych wymaga gleb lekko kwaśnych (pH 5,5...6,6). Tytko borówka wysoka i żurawina potrzebują gleb kwaśnych (pH 3,8...4,8). Zakwaszanie gleby jest jednak praktycznie niewykonalne. Jeśli gleba jest zbyt kwaśna (niskie pH), można zmniejszyć jej kwasowość przez wapnowanie. W tym celu na glebach ciężkich stosuje się szybko działający tlenek wapniowy (CaO). Na glebach lekkich powinien być użyty węglan wapniowy (CaCOa), działa on wolniej (dłużej mineralizuje związki organiczne). Węglan wapniowy używany jest również do wapnowania gleby na krótko przed sadzeniem. Tlenek ma działanie żrące. Do wapnowania gleby najbardziej wskazane jest użycie wapna magnezowego. Większość gleb (szczególnie lekkich) wykazuje niską zawartość magnezu. Strukturę gleby poprawiają nawozy organiczne, tj. obornik, kompost lub nawozy zielone. Na nawóz zielony należy stosować te rośliny, które mają szybki wzrost i dają w krótkim czasie duży plon. Najlepsze są rośliny motylkowe (łubin żółty, bobik, seradela pastewna, wyka, peluszka, czyli groch polny). Wiążą one ponadto wolny azot z powietrza. Dobra jest również gorczyca, którą - ze względu na krótki okres wegetacji - można wysiać dwa razy. Dostarcza ona jednorazowo 2,5 do 3 kg substancji organicznej na 1 m². Przeorywanie lub przekopywanie roślin na nawozy zielone powinno się wykonywać na początku kwitnienia, później następuje ubytek masy zielonej. Użyźnianie gleb lekkich można uzyskać przez umieszczenie grubej warstwy próchnicznej na głębokości 50 cm pod powierzchnią gruntu. Po zdjęciu wierzchniej, próchnicznej warstwy gleby 20 do 25 cm z pasa szerokości ok. 1 m, na dnie powstałego rowka umieszcza się nawóz organiczny w ilości 6 do10 kg na 1 m². Nawóz ten należy przekopać z glebą głębszej warstwy. Kopiąc następny rowek, zdejmowaną wierzchnią warstwą gleby wyrównuje się poprzedni rowek z nawozem organicznym. W ten sposób warstwa próchniczna gleby zostanie zachowana na powierzchni użyźnionej działki. Ostatni przekopany pas ziemi przykrywa się wierzchnią warstwą gleby zdjętej podczas kopania pierwszego rowka.
Dawki maksymalne wapna magnezowego stosowane jednorazowo przed sadzeniem drzew lub krzewów owocowych, w kg/100 m²

Sposób użyźniania gleb lekkich
1 - wierzchnia warstwa gleby wybrana z rowka A, 2 - głębsza warstwa gleby, z którą należy przekopać nawóz organiczny, 5 - nawóz organiczny umieszczony na dnie rowka po zdjęciu wierzchniej, próchnicznej warstwy gleby, 3 - wierzchnia warstwa gleby w rowku B, którą należy zasypać rowek A, 4 - rozsypane na powierzchni gleby nawozy potasowe i fosforanowe. 

Średnia ocen użytkowników