Kępy wrzosów powinny być okazałe, w skupisku należy sadzić co najmniej kilka krzewinek. Należy ograniczyć ilość odmian na rzecz ilości sztuk z poszczególnych odmiany. Wrzosy i wrzośce to rośliny niewielkich rozmiarów, a czasem spore krzewy. Różnorodność tych roślin jest ogromna, choć przeciętny wrzos kojarzy się z polaną w lesie sosnowym, piaskiem, upałem i kolorem fioletowym. Wrzosy cechuje duża różnorodności kolorów i pokrojów krzewów. Rośliny zasadzone w cieniu lub półcieniu szybko zaczną chorować, będą kwitły w sposób mało obfity i rozrastały się powoli.

Najlepsze warunki można im zapewnić przygotowując miejsca nasłonecznione, osłonięte od silnych wiatrów. Jeśli nie mamy pewności, czy dane miejsce spełnia dobrze wymagania roślin, warto posadzić w tym miejscu kilka roślin. Jeśli rośliny będą prawidłowo rosły, a w okresie kwitnienia dadzą okazały kwiat, można być pewnym, że jest to dobre miejsce. Wrzosy i wrzośce lubią bardzo podobną glebę, choć wrzośce są mniej odporne na suszę i przemrażanie, podczas gdy wrzosy znacznie gorzej tolerują zbyt wysoką wilgotność podłoża i powietrza. Najwłaściwsze podłoże stanowi gleba przepuszczalna i lekka o odczynie kwaśnym, a nawet bardzo kwaśnym. Aby przygotować ziemię we własnym zakresie trzeba najpierw przyjrzeć się glebie na miejscu sadzenia. Najczęściej będzie to gleba o dość luźnej konsystencji. W takiej sytuacji najwłaściwszym rozwiązaniem jest wymieszanie podłoża pół na pół z kwaśnym torfem. Jeśli podłoże w ogrodzie to głównie ziemia gliniasta, wtedy należy przeprowadzić większe prace. Pierwszą czynnością będzie usunięcie ok. 20 cm. warstwy podłoża. Następnie należy przygotować mieszaninę piachu i torfu kwaśnego w proporcjach 1:1. Spreparowanym podłożem zastępuje się usuniętą glinę. Do podłoża przygotowanego pod wrzosy, czy wrzośce należy dodać kompostu. Poprawi on strukturę gleby, użyźni ją nie powodując ograniczenia przepuszczalności. Aby zapewnić w glebie lepszą gospodarkę wodną (ilość wody zatrzymywanej a następnie udostępnianej roślinom), można zastosować superabsorbenty. Niektóre wrzośce, w przeciwieństwie do wrzosów tolerują glebę zasadową (np. vagans). Istotnym elementem uprawy wrzosów jest ich nawożenie.

Przy zasilaniu roślin należy kierować się kilkoma podstawowymi wskazówkami. Należy pamiętać, że są to rośliny kwasolubne. Najodpowiedniejsze dla nich nawozy to te, które prócz dokarmiania roślin, zakwaszają podłoże. Zwykle można kupić nawozy specjalnie przeznaczone do wrzosów i wrzośców. Jeśli jednak nie będzie ich w sprzedaży można stosować nawozy do różaneczników bądź iglaków. Bardzo dobre efekty daje użycie nawozów otoczkowych. To nawozy o takiej strukturze granulki, że substancje odżywcze uwalniane są do gleby powoli i z intensywnością uzależnioną od wilgotności i temperatury gleby. Roślina jest zasilana dokładnie wtedy, gdy tego potrzebuje. Ważne jest, by pod koniec lipca bezwzględnie zakończyć nawożenie. Niezdrewniałe rośliny są podatne na wymarzanie i nawet zabezpieczenie na zimę odpowiednim okryciem może się okazać nieskuteczne. W przypadku nawozów otoczkowych należy zwrócić uwagę na okres uwalniania składników odżywczych i dobrać go tak, by nawóz przestał działać pod koniec lipca. Jeśli zatem rośliny nawożone są od początku kwietnia, wówczas stosuje się maksymalnie czteromiesięczny nawóz otoczkowy. Od końca lipca rośliny można nawozić fosforem, by wzmocnić kwitnienie i potasem, wspomagając drewnienie pędów.
Sadzenie wiosenne wydaje się najodpowiedniejsze dla wrzosowatych. Wilgoć i niskie temperatury pozwalają na aklimatyzacje, jednak występujące nocne przymrozki mogą zniszczyć rośliny. Późną wiosną i latem nie ma problemu z mrozem ale obniżona wilgotność powietrza może doprowadzić do wysuszenia roślin. Należy wtedy pamiętać o stałej kontroli wilgotności podłoża i podlewaniu w razie potrzeby. Sadzenie jesienne uznawane jest za najkorzystniejsze. Niższe temperatury nie doprowadzą do wysuszenia podłoża i roślin. Przeszkodą jednak może być mniejszy wybór odmian w szkółkach jak i zima, z przetrwaniem której, niezakorzenione w podłożu rośliny, mogą mieć kłopoty. Przed sadzeniem trzeba pamiętać, by solidnie namoczyć bryłę korzeniową. W tym celu wsadza się krzewinkę do pojemnika z wodą. Moczenie powinno trwać około dwóch godzin. Zbyt długie przetrzymywanie rośliny w wodzie może doprowadzić do jej obumarcia. Po zasadzeniu trzeba obsypać wrzosowisko przekompostowaną korą. Zapobiega to wzrostowi chwastów. Zatrzymuje w podłożu wilgoć, a rozkładająca się kora zakwasza dodatkowo podłoże. Na samym końcu można rozsypać miedzy wrzosami garść ziemi przyniesionej z leśnego wrzosowiska, zaszczepiając tym samym grzybnię, z którą wrzosy żyją w symbiozie. Dzięki takiej naturalnej mikoryzacji wrzosowate rosną zdrowiej i bujniej.
Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym, jest coroczne przycinanie roślin. Przycięcie można wykonywać jedynie wiosną. Pędy przycina się tuż pod obumarłym kwiatem. Cięcie najlepiej wykonać na przełomie marca i kwietnia. W przypadku roślin kwitnących latem, cięcie wykonuje się w miarę potrzeby, nie później jednak jak pod koniec lata. W przypadków roślin, które kwitną wiosną, cięcie wykonuje się dopiero po przekwitnięciu. Do strzyżenia można używać elektrycznych podkaszarek. Zimą rośliny powinny być okryte. Wrzosy charakteryzują się podobną mrozoodpornością do róż. Na zimę należy przykryć wrzosowisko gałęziami drzew iglastych. Przy okryciu, np. fizeliną, trzeba pamiętać, by w cieplejsze dni, szczególnie wiosną, odkrywać rośliny. W przeciwnym wypadku brak przewiewu może doprowadzić do rozwoju chorób grzybowych.

Pozostałe artykuły:

• Akumulatorowe nożyce do blac
• Pod kątem ekonomii - nowe szl
• ABC kostki brukowej
• ABC połączeń w drewnie
• Aby nie spadł obuch
• Agrest
• Akcesoria samochodowe
• Akumulatorowa piła łańcuchowa
• Akumulatorowe podkaszarki do t

Średnia ocen użytkowników