Taras musi być odporny na działanie wody i zmiany temperatury. Ważna jest także jego okresowa konserwacja. Wykonanie okładziny na tarasie według wymogów technicznych i technologicznych pozwoli uniknąć kosztownych remontów.

Tarasy żelbetowe składają się z części konstrukcyjnej, którą najczęściej stanowi zbrojona płyta betonowa oraz z warstw izolacyjnych i wykończeniowych.
Dobrze zaprojektowane i zaaranżowane tarasy są nie tylko dodatkową powierzchnią użytkową, ale także ozdobą domów. Wykonanie prawidłowo funkcjonującego tarasu wiąże się jednak z przestrzeganiem reżimu technologicznego; poszczególne warstwy tarasu muszą być odpowiednio zaprojektowane i solidnie wykonane.
Tarasy żelbetowe składają się z części konstrukcyjnej, którą najczęściej stanowi zbrojona płyta betonowa oraz z warstw izolacyjnych i wykończeniowych.

Istnieją dwa typy tarasów żelbetowych:

• tarasy naziemne - których warstwy izolacyjne i wykończeniowe są ułożone na płycie betonowej lub żelbetowej, opartej na gruncie;
  
• tarasy nadziemne - których warstwy izolacyjne i wykończeniowe układa się na płycie stropowej ogrzewanych i nieogrzewanych pomieszczeń.
    

Układ warstw tarasu
Przy budowie tarasu należy zwrócić uwagę na solidne wykonanie poszczególnych warstw, prawidłową kolejność ich wbudowania, a także dobór odpowiednich materiałów o właściwych dla danej warstwy parametrach.

Dla tarasu z wykładziną ceramiczną klejoną bezpośrednio na hydroizolacji, usytuowanego nad pomieszczeniem, kolejnymi warstwami będą:

• płyta konstrukcyjna,
• paroizolacja,
• izolacja termiczna,
• jastrych podkładowy,
• warstwa wodoszczelna - elastyczna powłoka izolacyjna, mikrozaprawa wodoszczelna, ewentualnie tzw. "płynna folia",
  okładzina ceramiczna klejona przy pomocy uelastycznionych mineralnych zapraw klejowych.

Przed rozpoczęciem budowy warto przygotować dokładny projekt ze szczegółowym rozwiązaniem wszystkich elementów. Należy także uwzględnić detale nawierzchni, izolacji i wykończenia krawędzi tarasu.
 

Płyta konstrukcyjna
Płyta tarasu musi przenosić działające na nią obciążenia. Bezpośrednio na płycie konstrukcyjnej powinien być wykonany spadek. Zwykle jest to osobna warstwa. Obniżenie musi przebiegać od ściany przylegającej do tarasu do jego przeciwległej krawędzi. Z tak zaprojektowanego tarasu woda bez problemu spłynie do otaczających go rynien (lub - w przypadku tarasu naziemnego - bezpośrednio na ziemię), co pozwoli uniknąć zawilgocenia przyległych ścian.
Warstwę spadkową na płycie konstrukcyjnej można wykonać z mieszanki betonowej. Grubość tej warstwy powinna wynosić minimum 4 cm.
Przed przystąpieniem do kolejnych prac należy poczekać, aż warstwa spadkowa osiągnie odpowiednią wytrzymałość. Przy zastosowaniu tradycyjnych mieszanek trwa to co najmniej cztery tygodnie. Alternatywnym rozwiązaniem może być zastosowanie fabrycznie przygotowanych suchych mieszanek betonowych, które charakteryzują się szybkim przyrostem wytrzymałości. Należy także zwrócić uwagę na takie elementy, jak prawidłowe zamocowanie stolarki, stosowanie podwyższonych progów lub innych systemowych rozwiązań odprowadzających wodę opadową.

Ocieplenie
Zastosowanie odpowiedniej izolacji termicznej pozwoli zmniejszyć straty ciepła z wnętrza budynku oraz ograniczyć wpływ różnicy temperatur na konstrukcję. Izolację termiczną układamy w przypadku tarasu wykonanego nad ogrzewanym pomieszczeniem. Do wykonania tego typu izolacji najczęściej stosuje się styropian odmiany M30 lub - częściej polecany - polistyren ekstrudowany. Jego jednorodna budowa sprawia, że ten materiał jest prawie nienasiąkliwy. Jest on także mało podatny na odkształcenia wywołane obciążeniami mechanicznymi. Najlepiej sprawdzają się płyty z frezowanymi brzegami, które zachodzą na siebie i w ten sposób zapobiegają powstawaniu mostków termicznych. Grubość warstwy termoizolacyjnej należy dobrać zgodnie z aktualnie obowiązującą normą. Powierzchnia warstwy termoizolacyjnej powinna być idealnie równa. Ocieplenie często osłania się od dołu i od góry warstwą folii budowlanej. Folia lub inna warstwa izolacji bitumicznej ułożona pod termoizolacją tworzy barierę paroizolacyjną i zabezpiecza przed ewentualnym przedostawaniem się pary wodnej od strony ogrzewanego pomieszczenia do wyżej położonych warstw tarasu. Folia ułożona na górze zabezpiecza płyty termoizolacyjne przed zawilgoceniem, (podczas wykonywania warstwy dociskowej). Zapewnia także swobodne odkształcanie się warstwy dociskowej, wywołane np. wpływem zewnętrznej temperatury.

Średnia ocen użytkowników

Pokaż 1 z 1 komentarzy