Do budowy domów jednorodzinnych z dachami spadzistymi najczęściej stosuje się tradycyjną więźbę drewnianą. Jest to jedno z najstarszych i najprostrzych rozwiązań w budownictwie. Drewniana konstrukcja składa się z belek (w przypadku więźby tradycyjnej) lub prefabrykowanych, gotowych elementów (wiązary z belek lub desek).

Najważniejsze dla prawidłowego funkcjonowania dachu jest odpowiednie zaprojektowanie - czyli obliczenie koniecznej wytrzymałości więźby. Przekroje poszczególnych elementów dobiera się na podstawie obliczeń statyczno-wytrzymałościowych.

Istotne są następujące parametry:

• odległość między ścianami zewnętrznymi domu oraz ich układ,
• sposób zagospodarowania poddasza (czy będzie użytkowe, czy nie),
• kąt nachylenia połaci dachu,
• rodzaj zastosowanego pokrycia dachowego,
• warunki klimatyczne w danym regionie (jakie występują opady śniegu
  i jak silne wieją wiatry).

Te wszystkie parametry wpływają na konstrukcję więźby, a więc i na zużycie drewna. Najczęściej sugerujemy się głównie ciężarem pokrycia dachowego, sądząc, że tzw. lekkie pokrycia (jak blacha czy papa) potrzebują dużo lżejszej konstrukcji.
W rzeczywistości na konstrukcję więźby pokrycie wpływa w niewielkim stopniu - znacznie ważniejsza jest tu suma obciążeń własnych dachu, ocieplenia i wykończenia oraz warunki atmosferyczne. Więźba musi wytrzymać nawet silne podmuchy wiatru oraz ciężar zalegającego w zimie śniegu (w polskich warunkach ciężar śniegu wynosi ok. 100 - 150 kg na metr kwadratowy, a w okolicach podgórskich nawet powyżej 200 kg na metr kwadratowy). Dlatego standardowo projektuje się więźby, na których można położyć dowolne pokrycie - od blachy do estetycznych dachówek ceramicznych i cementowych. O rodzaju więźby w dużym stopniu decyduje też to, czy chcemy mieć użytkowe poddasze. Zupełnie inaczej wygląda konstrukcja więźby i stropu w domu parterowym oraz w domu z poddaszem użytkowym.

Średnia ocen użytkowników