Ścianka elewacyjna jest na ogół zbyt wiotka, by samodzielnie przenieść działające na nią zmienne napory wiatru. Między warstwą licową ściany a murem właściwym (murem nośnym) znajduje się szczelina wentylacyjna i ułożona izolacja (styropian, wełna mineralna), a obie warstwy muru połączone są stalowymi łącznikami - kotwami. Dlatego, choć same kotwy są drobnymi i niepozornymi elementami, nie wolno lekceważyć zakotwienia ściany osłonowej.
Ceglana elewacja musi być zakotwiona w ścianie nośnej. Służą do tego stalowe kotwy; co prawda niektórzy używają do tego zwykłych kawałków drutu, ale to rozwiązanie nie jest dobre. Do stabilizacji ściany osłonowej należy używać kotew wykonanych ze stali o odpowiedniej wytrzymałości i odporności na korozję. Tylko wtedy można mieć pewność, że kotwy będą jednocześnie wytrzymałe i elastyczne, co umożliwi prawidłową współpracę elewacji i ściany nośnej. Zbyt sztywne kotwy mogą spowodować spękania, ponieważ pod wpływem zmian temperatury (np. nagrzewanie słońcem) nie pozwolą na kompensowanie drobnych przemieszczeń elewacji względem ściany. Dlatego kotwy nie powinny być zbyt grube. Zalecana średnica to 4 mm. Jeśli elewacja jest narażona na duże obciążenia wiatrem - najlepszym rozwiązaniem jest zwiększenie liczby kotew na 1 m2 (zamiast stosowania kotew o większej średnicy).
Najlepsze są kotwy wykonane ze szlachetnej stali kwasoodpornej, nieco gorsze - ze stali ocynkowanej. Kotwy czy pręty ze zwykłej stali nie są godne polecenia; wcześniej czy później staną się przyczyną rdzawych wykwitów. Wadą takich kotew jest także niska wytrzymałość (elewacja może pękać).

  
Kotwy są bardzo ważnym elementem w ścianach elewacyjnych. Nie jest to zwykły "kawałek drutu". Najlepsze kotwy produkowane są dziś ze szlachetnej stali kwasoodpornej, zapewniającej jednocześnie odpowiednią nośność i elastyczność przy zaledwie 4 mm średnicy oraz wysoką odporność na korozję.
 

Kotwy do późniejszego montażu stosuje się w trzech przypadkach:

• ściana nośna wykonana jest w technologii uniemożliwiającej osadzenie kotew tradycyjnych (np. żelbet, szkielet drewniany),
• kiedy wykonujemy elewację na ścianie już istniejącej,
• w modułach wysokości cegieł elewacyjnych i bloczków ściany nośnej występują duże rozbieżności, co grozi koniecznością nadmiernego odginania kotew.
   

Do nowoczesnych ścian z bloczków z betonu komórkowego (gazobetonu) murowanych na cienką spoinę, produkowane są specjalne kotwy z płaską końcówką o grubości zaledwie 0,7 mm. Takie kotwy nazywane są typem PK - płaska końcówka pozwala bez problemu umieścić kotwę w cienkiej warstwie kleju pomiędzy bloczkami. 

Liczba kotew użyta na 1 m2 zależy od regionu kraju i tzw. strefy obciążenia wiatrem, a także od odległości elewacji od ściany nośnej, wielkości powierzchni ściany, nasłonecznienia i kilku innych czynników. Dlatego dla pełnego bezpieczeństwa powinna być każdorazowo przeliczona przez konstruktora. Z doświadczenia wynika, że w 99 przypadkach na 100 sprawdza się liczba 5 szt. na m2. Oznacza to 50-centymetrowy rozstaw w poziomie i 40-45-centymetrowy rozstaw w pionie, przy czym w pionie kotwy powinny być rozmieszczone "mijankowo". Dodatkowo wokół otworów okiennych i drzwiowych zagęszcza się liczbę kotew, umieszczając je liniowo w ilości 3 szt na metr bieżący.
Odpowiedniej jakości kotwy, wykonane z dobrej stali, gwarantują doskonałe zamocowanie elewacji w ścianie nośnej i całkowitą odporność na korozję, a dzięki użyciu tzw. krążków dociskowych z tworzywa sztucznego zapewniają utrzymanie skroplin pary wodnej z dala od izolacji termicznej.

fot. Habe

Pozostałe artykuły:

• Akumulatorowe nożyce do blac
• Pod kątem ekonomii - nowe szl
• ABC kostki brukowej
• ABC połączeń w drewnie
• Aby nie spadł obuch
• Agrest
• Akcesoria samochodowe
• Akumulatorowa piła łańcuchowa
• Akumulatorowe podkaszarki do t

Średnia ocen użytkowników